Sinds een klein jaar hebben wij een extra vriezer. Ik ben als een kind zo blij. Want ik heb ook een kleine moestuin. En iedere moestuinier weet: soms is alles ineens tegelijk klaar om te oogsten. En natuurlijk leg ik met alle plezier wat groente in het deelkastje. Maar ik wil ook wat van die onbespoten, zelf opgekweekte zaligheden voor later in het jaar kunnen bewaren. Dus die vriezer… die moest er toch echt gaan komen.  Sinds een klein jaar hebben wij een extra vriezer. Ik ben als een kind zo blij. Want ik heb ook een kleine moestuin. En iedere moestuinier weet: soms is alles ineens tegelijk klaar om te oogsten. En natuurlijk leg ik met alle plezier wat groente in het deelkastje. Maar ik wil ook wat van die onbespoten, zelf opgekweekte zaligheden voor later in het jaar kunnen bewaren. Dus die vriezer… die moest er toch echt gaan komen.  

Ben jij goed in wachten? Ik niet echt. Als ik weet tot wanneer ik moet wachten lukt mij dat nog wel. Maar als ik moet wachten zonder te weten wanneer het dan gaat gebeuren, ben ik een stuk minder geduldig. Het liefste wil ik alles nu en zo duidelijk mogelijk. Weet je wie er nog meer moesten wachten zonder te weten hoe lang? De leerlingen van Jezus. Ze moesten wachten op de Heilige Geest. De uitstorting van de Heilige Geest vieren we komend weekend tijdens Pinksteren. Alleen wisten de leerlingen niet hoe lang ze moesten wachten. En ze moesten wel 10 dagen wachten! Dat is behoorlijk lang. Zou dat jou wel lukken? Ik weet niet of mij dat zou lukken hoor.

Onlangs waren we in het filmhuis om een film te zien. Hierin werd op enig moment gezegd: geluk is verlangen naar de dingen die je al hèbt. Die uitspraak bleef hangen. Ik vond het een mooie uitspraak en kon mezelf erin vinden. Stil staan met hoe goed we het hebben, samen genieten van mooie momenten. Hoe is dat voor ons als gelovigen in Jezus?

Heb jij de gouden pareltjes ook al eens ontmoet? Van die mensen die je als pleegouders soms heel hard nodig hebt voor je pleegkinderen. Voor één van onze pleegzonen was het de juf in groep 1/2. Ze bleef met engelengeduld met hem omgaan en hem helpen om de overstap naar school te maken. Dankzij haar lukte het hem om daar te landen en mee te kunnen draaien in de groep.

Het is een heerlijke warme dag in de meivakantie. Ik slenter tussen een enthousiaste mensenmassa van huilende peuters, lachende kinderen, vermoeid ogende ouders en koffiedrinkende grootouders.  Langs mij schieten enthousiaste tieners zo snel mogelijk van attractie naar attractie. De typische, wat mysterieuze muziek van de Efteling klinkt overal. Regelmatig hoor ik een grote gilpartij als een achtbaan begint aan een nieuwe rit met enthousiaste, soms bange, mensen. Eerst de langzame rit naar boven om, eenmaal daar aangekomen met een duizelingwekkende vaart steil naar beneden te racen, bochten makend, over de kop gaand om vervolgens hard remmend weer tot stilstand te komen bij het beginpunt, zo’n 2-3 minuten na de start.

Vandaag heb ik 20 jaar verkering met mijn geliefde. 20 jaar lief en leed gedeeld. 20 jaar samen. Ik hoor in mijn omgeving wel eens dat een huwelijk of relatie hard werken is. En soms is dat ook zo, maar voor mij geldt dat de afgelopen 20 jaar voorbij gevlogen zijn. We hebben veel meegemaakt. Veel mooie dingen, veel uitdagingen. Maar bovenal een groeiende liefde voor elkaar.

Hij was 19 jaar oud, Cum Laude afgestudeerd op biologie. Plannen genoeg voor de toekomst. De natuur en speciaal vogels, zijn zijn lust en zijn leven. Zijn eerste stage was op een onbewoond eiland in de Pacific.

Het onderzoeksbureau had een hut op palen voor hem neergezet om eb en vloed en de soms de hele hoge golven te trotseren. Onderzoek naar aantallen vogels die zich op het eiland ophielden en vogels die passeerden werden geteld. Men wilde de vogeltrek bestuderen. Precies wat hij ambieerde. Voedsel en verdere benodigdheden kreeg hij eens per 3 maanden aangeleverd met een bevoorradingschip van het onderzoekbureau.