Het jaar is nog jong. De drukte van de feestdagen zijn weer voorbij ( een paar kilo aangekomen) en we gaan de draad weer oppakken waar we voor de Kerst mee gestopt zijn. Zoals de meesten van jullie wel weten ben ik dagelijks bezig met Primula’s. Je weet wel, het bloeiend plantje dat het voorjaar aankondigt en vanaf nu overal te koop is. We zaaien, planten en verkopen Primula’s in alle stadia.

Wat de meeste mensen niet weten is wat daaraan vooraf gaat. Het begint met veredelen. Primula’s zo te kruisen  dat er nieuwe kleuren en vormen ontstaan. Een heel langzaam en volhardend proces.
Primula’s zijn er zo’n beetje in alle kleuren die je kunt bedenken. Vrouwlief Jennie zegt wel eens tegen me: ”Kijk eens, dit is wel een heel bijzondere kleur, moeten we iets mee doen”. Het wordt  dan voor ons een uitdaging om naast de 200 verschillende  Primula’s die we al hebben, weer iets nieuws te creëren. Het meest moeilijke is een Primula te ontwikkelen waarvan de nieuwe generatie , de nakomelingen, uniform zijn. Meestal gaat het met de nakomelingen qua kleur en plantvorm alle kanten op. Er blijft vaak weinig over van wat we in eerste instantie voor ogen hadden.

Volgens mij lijkt de plantenwereld  wel heel erg veel op mensen. Een gemeente van zo’n 250 mensen: het gaat werkelijk alle kanten op zo verschillend we zijn, terwijl we toch allemaal dezelfde Vader hebben. Op een of andere manier zullen we het toch met elkaar moeten doen.

Ik sluit af met de woorden van  paus Franciscus: “We moeten wandelen in  eenheid met onze verschillen, een andere weg om èèn te worden is er niet.   

Een gezegend 2015

Peter

Lees hier de vorige columns.