"Wat zou er..?! Maar hoe? Van waar?" Zuchtend draai ik mijn hoofd weg. "Het is frusterend raar! Ik kan er niet over uit, en het wordt tijd dat ik het met iemand deel."

Één schoen. Één schoen langs de kant van de weg. En daar rijst mijn vraag: "Hoe kan het toch dat er geregeld langs de kant van de weg één schoen ligt?"

Langs de snelweg zie ik er regelmatig één (of middenop), in de uiterwaarden, op parkeerplaatsen, langs provinciale wegen, naast het fietspad...
Telkens weer vraag ik me af: "wat is het verhaal achter deze verloren schoen???"

Onbewust start er telkens een verhaal in mijn hoofd als ik zo'n schoen zie: deze schoen is misschien wel van een aanhanger gevallen toen mensen gingen verhuizen... of misschien gooide zij deze schoen wel naar hem, waarna ze woedend weghinkte met één blote voet... Deze schoen is misschien wel de getuige van een tegenstribbeling waarbij iemand zo hard met zijn schoen langs de straat schraapte, dat hij deze verloor. Of is het de schoen die kwijtraakte na een illegaal kampvuurtje in het groen, waarbij het er zo relaxed aan toe ging dat men niet meer wist dat je allebei je schoenen aan doet, als je naar huis gaat..

Weet je, ik wil het zo graag weten! Elke schoen schreeuwt een verhaal naar me, maar ik kan het niet horen... Er is ook niemand aan wie ik het kan vragen. De schoen is een stille getuige, en spreekt niet.

Misschien is het u nooit eerder opgevallen, misschien raakt u er ook gefrusteerd van.
Wellicht ontkent u het of gelooft u dat ze daar groeien of er altijd al waren.
Hoe dan ook, het helpt mij om er even over te schrijven. Bedankt voor het lezen, ik ga me er maar bij neerleggen. We weten nu eenmaal niet alles, soms moet je dat gewoon accepteren: je weet niet hoe het kan, maar wel dat het zo is.

Astrid
P.S. De kerk is betrokkenen graag van dienst met een voetwassing (makkie: er is er maar één vies!).