Onlangs slenterden we met onze kinderen op een strand in een land hier ver vandaan. Een land met minaretten, mannen in lange witte gewaden, verstilde vissersdorpjes en woestijnbedoeïen. Oud Testamentisch aandoende stammen met eeuwenlange tribale tradities, oude Portugese en Perzische versterkingen opgaand in ruwe berglandschappen. Ontelbare wadi's, groene oasen en prachtige warmwater bronnen. Kamelen, wilde geiten in de woestijn en een lange historie: de Verenigde Oost Indische Compagnie dreef hier 400 jaar geleden al levendige handel en de verhalen van Duizend-en-één Nachten zoals Sinbad de Zeeman vonden hier hun oorsprong. Een land waar volgens de legende ook de profeet Job begraven ligt en waar volgens sommige overleveringen ook de Wijzen uit het Oosten vandaan kwamen.

Het was eb en een prachtig gladgestreken natte zandvlakte met een kleine binnenzee en leeglopende kreekjes strekte zich voor ons uit. We spatten wat met onze voeten in het water, zochten naar schelpen, heremietkreeftjes en krabbetjes. Nadat we verschillende exemplaren hadden opgeraapt en bekeken, trof me dat heremietkreeftjes maar rare beestjes zijn; van nature niet in het bezit van een sterke schaal om lijf en leden te beschermen zoeken ze zelf een lege schelp als huis. De keuze die ze daar in maken varieert van praktisch en recht voor zijn raap tot ronduit hilarisch; kleine kreeftjes met een enorm rond slakkenhuis wat ze niet meegesleept krijgen, rare piramide vormige schelpen waarmee ze pronken en normale exemplaren met iets wat door kan gaan voor de gemiddelde doorzonwoning.

Mijn jongste zoon liet onbevangen een mooie schelp zien aan een volledig in zwarte Niqaab gesluierde vrouw. Het tafereel dat zich toen voltrok, maakte een glimlach in mij los: de vrouw deed haar gezichtssluier af, hurkte, nam de schelp aan als was het een kostbaar cadeau en maakte een praatje. Na een aai over zijn bol vervolgden beide gezinnen hun wandeling weer.

Ik bedacht me na deze wandeling dat het leven van de mens in sommige opzichten eigenlijk net een heremietkreeft lijkt. We kiezen het huis van ons leven zoals we dat doorgaans zelf denken te willen, maar misschien soms ook wel doordat dingen gaan zoals ze gaan. De één door overlevering of door de gewoonte vanuit de stam waaruit hij voortkomt, de ander met een drang om zich te onderscheiden en zich juist los te maken van de massa of het familieverband. Soms voor de hand liggend, soms onpraktisch, soms ronduit hilarisch (van bovenaf bezien).

De wereld is prachtig – groots en veelzijdig, divers en de hoeveelheid culturen, subculturen en personages sinds haar oorsprong lijken ontelbaar als de sterren aan de hemel die Abraham moest tellen.
Het is maar goed dat het huis van de Vader veel woningen kent.

Berend

Lees hier de vorige columns.