Ze was het mooiste meisje van de klas, tien jaar jong. Ik gaf haar elke dag snoepjes. Wat wilde ik toch graag veel indruk op haar maken, liefst meer  dan de andere jongens. Het was in de vijfde klas van de lagere school, nu is dat groep zeven van de basisschool.

Tijdens het voortgezet onderwijs was het niet anders met me, altijd maar weer proberen te imponeren door gedrag, merkkleding, Hans Klok kapsel enz enz. Mijn eerste auto was dan ook  een rode Buggy. Je weet wel , een VW Kever onderstel met een polyester opbouw. Zo’n open strandauto . Helemaal niet praktisch, maar eentje die veel aandacht trok. Ik ben toch zeker niet de enige met al die fratsen.

Wie heeft er geen last van: gehoord en gezien willen worden. Haast iedereen lijkt ermee besmet. Erbij horen, behoefte aan erkenning, uiterlijk, status, sport, vertellen over verre reizen, werk, hobby, betweter, populair willen zijn. Wat is dat toch alsmaar die  durende drang naar erkenning?

Op een of andere manier hebben we haast allemaal deze enge ziekte ergens opgelopen, een haast onbevredigbare honger naar erkenning. Gelukkig is er een goed medicijn op de markt, overal verkrijgbaar. Elke week een pondje pure liefde, biologisch wel te verstaan zonder toevoegingen.

Peter

Lees hier de vorige columns.