Na een aantal vruchteloze pogingen om samen met mijn oudste zoon een vis te vangen op een krib aan de Waal, beproefden we onlangs toch nog maar eens ons geluk vlakbij ons huis. Het was een zonnige voorjaarsmiddag, de weiden groen, het water blauw. Het zou nu toch wel heel erg leuk zijn voor mijn zoon om een vis te vangen dacht ik.

Net zoals dat het goed voor mijn ego zou zijn om niet weer met lege handen en zonder verhaal naar huis te gaan. Na een tijdje vroeg mijn zoon of ik even wilde helpen omdat zijn hengel vast zat. Inwendig grommend om het zoveelste dure stuk kunstaas wat achter een basaltblok was bleven steken, nam ik de hengel van hem over. Muurvast. Ik ging maar eens onder een andere hoek staan te proberen een paar meter verder en nu leek het alsof er toch een klein beetje beweging in kwam. Het zal wel een stuk matras zijn of een jutezak of zoiets, dacht ik net terwijl er een enorme vis een dreun met zijn staart op het water gaf. Even later stonden we glunderend een paar foto’s te nemen van een vis die nog net niet even lang was als mijn zoon en vertelde hij dat dit misschien wel de mooiste dag van zijn leven was. En ook dat hij had gebeden om deze keer toch echt een keer wat te vangen. Ach, wie zou zijn kind ook een steen geven wanneer hij om een brood vraagt.  Ik weet niet wat voor uitwerking het op hem gaat hebben als er later deze zomer geen vissen meer gevangen gaan worden na een intensief kindergebed, maar voor deze middag leek het leven even aangenaam mooi en simpel. Maar je weet nooit; gisteren werd er een walvis gesignaleerd bij de Erasmusbrug in Rotterdam.

Toen onze jongste zoon als baby op sterven lag, redde hij het uiteindelijk na een strijd waaraan geen einde leek te komen. Even leek het erop dat het onnoembare zou gaan gebeuren en werd al de wanhoop, verdriet en onmacht samengebald in een radeloze 24 uur. Maar het liep goed af. Bij best wel een aantal om hem heen, liep het niet goed af en waren we vaak omringd door een zee van verdriet. Helaas is het leven niet altijd zo simpel als op deze mooie voorjaarsmiddag en worden we van dichtbij met dood of ziekte, verdriet, ongeluk en ellende geconfronteerd. Maar soms, gaat het opeens heel anders dan we denken of verwachten.

En God beschikte een vis.

Berend

Lees hier de vorige columns.