Goedkeurend knik ik naar de bloemen op tafel, ik eet van mijn lunch en praat met enkele collega’s. “Die bloem is prachtig”, mompel ik. Als mijn mond leeg is, bestudeer ik het van dichtbij. Het is een pioenroos die nog in de knop zit. De tere bloemblaadjes zijn nog kogelvormig dichtgevouwen en worden stijlvol op hun plek gehouden door glanzend ijzerdraad. “Mooi en stijlvol!”, de knop is prachtig en blijft nog lang zo mooi omdat deze niet kan gaan bloeien door het ijzerdraad dat om de knop gewikkeld zit.

Dan…, mijn eigen gedachte schiet in mijn ‘verkeerde keelgat’. Het is alsof iemand anders het tegen me gezegd heeft en ik word er boos van. Ik vind het opeens vreselijk, dat die bloem gevangen is in ijzerdraad. Zo kan de knop niet bloeien en zal nooit die prachtige grote bloem tevoorschijn komen.

“Zo ben ik niet bedoeld! “, lijkt het tafelboeketje naar me te roepen.

De gedachte dat je niet mag bloeien, houdt me nog even bezig. Hoeveel mensen worden niet beperkt en laten zich onnodig inperken en komen nooit tot bloei?! Worden zo niet degene die ze bedoeld waren om te worden. Alleen maar omdat iemand vindt dat ijzerdraad zo mooi staat. (Eh… dat was ik – net nog).

Bah, wat een lelijk tafelboeket. Wat hadden die pioenen prachtig kunnen bloeien, uitbundig, wijds, gigantisch. Maar nu niet, wat een teleurstelling.

Nu kijken we naar de mooie knop, omdat potentie er zo mooi uit ziet.

Ik roep daarom iedereen op om in voorkomende gevallen potentie te bevrijden: beetje aanmoediging, bevestiging, bemoediging, een gebed?

Astrid

Lees hier de vorige columns.