Het is al  hèèl lang geleden. Mijn oom en tante in Herwijnen hadden een boerderij met melkkoeien. Als kind vond ik het geweldig om daar te logeren. Die mooie grote dieren, ze hadden allemaal een naam: Lena 4, Willie 2, Riet 3, enz. Dat waren nog eens koeien; ronde vormen, blakend van gezondheid. Melken ging nog zittend op een krukje.

Dat is nu wel even anders. Koeien met oorlabels, barcode en een chip erop. Uitgebalanceerde voedingsstoffen dat via een ingenieus computersysteem exact de juiste hoeveelheid voer toedient. Niet voor het welzijn van de koe, maar voor een zo hoog mogelijke melkproductie. De koe van tegenwoordig is al vroeg oud, met grote brede botten boven de achterbenen. Het lijkt meer op een kapstok met een grote zak er onder.

Een aantal jaren geleden ging ik met zo’n 40 jongeren van een kerkelijke gemeente op jeugd weekend in de Belgische Ardennen. Veel zingen, bijbelstudie, plezier en ook een survival. Een dag lang afzien met o.a. iets met water, abseilen, speurtocht en rennen. Eèn onderdeel was een kip slachten. Dat hoort toch bij een survival? Ik heb het geweten, kreeg haast iedereen over me heen: zielig voor de kip, kun je niet maken, boos enz. enz. Gelukkig waren er een paar Surinaamse meisjes bij die daar geen enkele moeite mee hadden, waren ze dat gewend. Bij het avond eten hadden we heerlijke kippensoep, lang niet iedereen at mee.

Op weg naar huis gingen de meeste luitjes nog even langs bij een fastfoodketen. De favoriet was een Mc chicken menu…..

Over veel zingen gesproken, We zingen tegenwoordig nogal eens liederen zoals: “Vader van de schepping”, “U zorgt voor heel de schepping”, maar, hoe zit dat nu precies? Wat staat daarover in het eerste bijbelboek? Hebben wij ook niet een grote verantwoordelijkheid met betrekking tot de schepping?

Lees hier de vorige columns.