Daar is een zin die ik al lang eens had willen zeggen. Ik zeg het alleen nooit, maar nu ik het opschrijf, kan ik het eens even uitgebreid toelichten ☺.
Even voor de zekerheid: de definitie van kakofonie luidt: “rommelig geluid van vele klanken’. Nou, dàt heb ik dus vaak in mijn oor!

U heeft het waarschijnlijk ook. Nooit opgevallen?

Het is bijvoorbeeld de schreeuw van de media die een beroep op ons doet, van sociale media die aandacht vraagt, het is de roep van verplichtingen die we zelf zijn aangegaan. Het is het geluid van afspraken die we gemaakt hebben, het is de klank van verwachtingen die wij zelf of anderen van ons hebben en zo zijn er nog veel meer lawaaimakers.... al met al vormen ze een ware kakofonie van geluiden.

Ik vind het niet erg hoor - best levendig, zo’n kakofonie in je oor.  Het geeft zelfs energie en houdt de vaart er lekker in. Soms is het wel even zoeken naar iets van een ritme midden in zo’n kakofonie, maar als je deze te pakken hebt, dan gaat het lekker. Het bruist, zo’n kakofonie in je oor!

Het is overigens niet zo positief meer, als die kakofonie in twéé oren klinkt. Één oor is prima, maar twee oren… dan gaat het mis bij bij. Er is dan ook altijd één oor dat ik bescherm tegen de sensatie van de kakofonie. Dat oor stem ik bewust af op wat ik zelf belangrijk vind. Daar denk ik over na en ik leg dat oor te luister op speciaal geselecteerde plaatsen. Dat oor zoekt de rust, luistert naar vertrouwen en haalt inspiratie op om zacht en zuiver de melodie in mijn kakofonie te worden.

Zo is het deze maand oppassen geblazen. Wat een bombastische kakofonie klinkt er in deze feestmaand! Maar gelukkig, mijn andere oor ontspant bij  het geluid van de kerstgedachte: over Gods zoon die naar de aarde kwam om onze melodie te worden. De wijs waarnaar we ontspannen mogen leven dwars door de kakofonie heen.

Ik wens u feestelijke kerstdagen; en hoop dat u de melodie van kerst hoort en laat aanzwellen tot een prachtige symfonie!

Astrid

Lees hier de vorige columns.