Toen mensen  van mijn leeftijd nog baby’s waren, bestonden ze volgens mij nog niet: pampers. Voor zover ik weet gebruikte mijn moeder katoenen luiers voor de aller kleinsten. Pampers, bijna elk jaar is er een vernieuwde versie: nog droger, nog zachter enz, enz. Wat hebben wij vroeger toch veel moeten lijden.

Op mijn 16e verjaardag kreeg ik een 2e hands Zündapp (een brommer voor de jonge lezers onder ons). Kort daarop werd de helm verplicht, niet lang daarna ook de autogordel. Dit alles om ernstige verkeersongelukken te voorkomen. Heel verstandig. Tegenwoordig zie je ook steeds meer fietsers met een helm voor hun veiligheid. In Amerika, en ook al op sommige plaatsen in Engeland, spelen kinderen alleen nog maar  buiten met een helm, elleboogbeschermers en kniebeschermers.

Zijn we niet een beetje te ver doorgeschoten? Hoe lang duurt het nog voordat het in Nederland ook de norm wordt? Nog even en een peuter zit met een helm in een buggy.
We pamperen wat af.

Bij ons in de straat wonen nu twee gezinnen, samen goed voor acht jonge kinderen. Ik kan er van genieten hoe ze in de sloot kikkers vangen, vissen, slakken sparen. Ze kunnen met vallen en opstaan bijna eerder fietsen dan lopen. Maken de meest grappige bouwwerken… en dit alles zonder helm. Soms gaat er ook wat mis, maar op een of andere manier leren ze op jonge leeftijd al overwegingen te maken, risico’s in te schatten en besluiten te nemen.

Misschien ook een les voor volwassenen. Elkaar wat minder pamperen.
Na vallen weer opstaan. We hebben voorbeelden genoeg.
Jacob, Josef, Mozes, Petrus, Fransiscus van Assisi, William Wilberforce, moeder Theresa.

Peter

Lees hier de vorige columns.