Onze buren links vertrokken voor drie weken naar Amerika. Rechts gingen ze op safari in Zuid-Afrika. Aan de overkant huurden ze een zeiljacht om de Middellandse zee te gaan trotseren. Een van mijn kinderen ging naar Cuba. Vrienden brachten een bezoek aan Thailand. We begonnen ons serieus af te vragen of de zee bij onze Nederlandse stranden misschien verdampt was. Frankrijk opgedoekt. Spanje wellicht van de kaart geveegd?

Hoe dan ook, zelf bleven wij deze zomer door omstandigheden thuis. We moesten het doen met de exotische reisverslagen van anderen. Wel kregen we bezoek van oude vrienden. Stedelingen, die ons nog nooit hadden bezocht in het Bommelerwaardse.

We lieten hen op hun verzoek iets van de omgeving zien. Vijftien minuten wandelen vanuit ons huis naar de Maas en Zandmeren. Het weidse rivierenlandschap warmt zich in de zon. ’s Middags wat verder de Bommelerwaard in. Slechts een kwartiertje fietsen vanuit onze woonstede. Naar de Waal bij Rossum. Koeien grazen in de uiterwaarden. Tientallen ooievaarsnesten rondom. We pakken een terrasje. In de geest van Marsman kijken we naar “de brede rivier die traag door oneindig laagland gaat”. Aan de overkant nemen we zijn “ondenkbare ijle populieren als hoge pluimen aan de einder” waar. Een niet stagnerende stroom van schepen trekt bedaard aan ons voorbij. Klein en groot. Beroeps- en pleziervaart. In de bocht van de rivier tilt de sluis een containerschip moeiteloos naar een hoger plan.

Even later wandelen we door de oude binnenstad van het knusse Zaltbommel. Nemen een kijkje in de grote St. Maartenskerk. Een vrijwilligster vertelt ons wetenswaardigheden over het Godshuis die we nog niet wisten. Als bonus stort het prachtige orgel plotseling zijn klanken als een tropische stortbui over ons uit. Majestueus bespeeld door een organist die zich voorbereid op het concert diezelfde avond.

“Wat wonen júllie prachtig! Zulke mooie natuur. Bezienswaardigheden direct om de hoek. Jullie zijn bevoorrecht.” Soms heb je een ander nodig om je de ogen te openen voor wat steeds onder handbereik was. Geen reis geboekt. Geen prijs betaald. Gewoon beschikbaar. Ik weet niet of het door de kerk en het orgel kwam waardoor ik me bedacht: “Is dat niet wat ze hier op zondag bedoelen met genade?” Moet je natuurlijk wel uit je doppen willen kijken.

L. Slot

Lees hier de vorige columns.