Terwijl ik in een bekende voordeelwinkel veel te makkelijk mijn winkelmandje vollaad, schiet ik in de lach. Door het intercomsysteem klinkt de oproep: “leiding gezocht!”. Niet meer en niet minder, kort maar krachtig. Met een grijns loop ik verder. Heerlijk praktisch zo’n intercomsysteem. Ik wil er ook zo één! Super toch? ... als je het even niet meer weet, pak je de intercom: “leiding gezocht!”.

Pas geleden fietste ik van mijn werk naar huis over een zelfstandig fietspad. Al gauw had ik een obstakel op mijn weg, twee obstakels beter gezegd. Twee jonge tieners, een kleine blonde en een wat langere donkere. Ze lieten me even nadenken over hoe ik hen zou kunnen passeren. Normaal gesproken zou ik hen links inhalen, maar deze twee jongens lieten me zweten. Ze reden namelijk dicht naast elkaar aan de linkerkant van het fietspad! De kwestie was: zal ik hen rechts inhalen – totaal ongepast en tegen alle verkeersregels in, wel snel en efficiënt – of zal ik de moeite doen om mijn aanwezigheid bekend te maken en te wachten tot de jongens helemaal naar rechts zouden gaan....
Ik besloot het goed te doen en mikte op links. Toen ik hen naderde en zij mij in de gaten kregen, duurde het even voordat zij hun fietsen qua lichamelijk motoriek op elkaar afgestemd hadden zodat zij gelijktijdig naar rechts gingen.
Ik zette aan en maakte dat ik er voorbij kwam. Ben ik er net voor bij, zegt de donkere: “Wat is dat nou, ik fietste daar toch?! Ik fietste daar eerst!”. Verbouwereerd kijk ik om en een stomverbaasde “pardon?”, ontschiet mij.
De donkere jongen wil zijn verweer gaan houden maar de kleinere blonde jongen grijpt in. Terwijl ik achterstevoren op de fiets zit en nog aan de linkerkant rijd vanwege het inhalen, zegt hij tegen zijn vriend: “Je moet wel respect tonen hoor, zo hoort het; respect tonen”. Vervolgens richt hij zich op mij – ik, angstvallig met een interval-uitkijk actie op de weg voor mij – “mevrouw, neemt u het mijn vriend niet kwalijk, hij toont u geen respect. Sorry daar voor”! Ik was met stomheid geslagen door deze beleefdheid: en fietste dan ook met deze stomheid verder.

Merkwaardig voorval. Allebei trouwens, op je intercom duwen en roepen om leiding maar ook een vriend die zo de leiding overneemt en met gezag een situatie redt die eigenlijk al verloren was (zeg nou eerlijk, links fietsen en dan nog over je irritatie zeuren...). Dit zijn toch goede berichten; het leven lacht toch naar ons, als we zo omringt zijn met helpers in nood?

Volle goede moed ga ik leiding zoeken voor mezelf: ik weet al precies waar!
Zie ik je zondag?

Astrid

Lees hier de vorige columns.