Ik bevond me opeens schaterlachend op de bank. Niet zo gebruikelijk voor mij dat ik schaterlachend bekijk hoe iemand beledigd wordt. Misschien niet zo netjes van mij, nee zeker niet. Maar het gebeurde. En nu schrijf ik erover om het op te biechten.

Ze hebben samen een restaurant ergens in Amerika, maar het gaat niet goed. En dat is ernstig. Ze vragen een bekende chef-kok uit Engeland om, in bijzijn van een televisieploeg, weer een succes van hun restaurant te maken. Chef Ramsey accepteert de uitdaging. De show kan beginnen. Wat hij aantreft in het restaurant van de 2 broers vindt Ramsey zo erg, dat dezelfde avond nog alle gasten naar huis gestuurd worden.

Ramsey leest de broers de les. Hij gaat er stevig tegen aan en noemt een van de broers een idioot. Deze man wordt vervolgens erg, erg boos. Ramsey buigt niet, en blijft doodleuk herhalen dat hij een idioot is.
Als Ramsey het toneel verlaat, praten de broers samen verder. De één is woedend de ander prakkiseert hoe hij de zaak nog kan redden. Dan verzint hij een list. Hij vertelt zijn broer, de idioot, dat Ramsey hem wel een idioot heeft genoemd, maar dat dat wat anders betekent in het Engels dan in het Amerikaans. Je ziet het ongeloof bij de broer, en toch lijkt het verzachtend te werken. En daar klinkt mijn schaterlach.
Briljant en vreselijk stom tegelijk. Hij geloofde het en toch ook weer niet. Hoe kan het toch naast elkaar bestaan. Ik besluit dat het om trots gaat. Als zijn broer het woord idioot niet uitlegt als idioot, is er tenminste niet zoveel gezichtsverlies.
Het restaurant wordt uiteindelijk weer een succes.

Lachwekkend maar ook gevaarlijk, zomaar een woord zijn betekenis ontnemen en een nieuwe geven. Laten we goed waken over onze taal (en over onze trots) want voor dat je het weet, is een idioot een fantastisch mens!

Astrid

Lees hier de vorige columns.