En toen was het zo ver… de flesjes waren leeg. Ze stonden nog nostalgisch in het badkamerkastje. Normaal gesproken grijp ik mijn kans als de vraag komt: “heb je nog cadeauwensen?”. Dit keer had ik jammerlijk gefaald en was ik te laat.

Te zuinig om mezelf een parfum cadeau te doen, bedacht ik een oplossing: ik ging op zoek naar alle proefflesjes met parfum die ik ooit had gekregen en ging het hele huis door: nachtkastje, slaapkamerkasten, badkamerkastjes, ladekasten, etc. Ik werd een soort ekster voor proefflesjes en had al gauw een heel doosje vol verzameld. Ik nam vol goede moed afscheid van de lege parfumflessen en zette mijn doosje ervoor in de plaats.

Elke morgen opende ik het doosje en maakte verwachtingsvol een keuze. De ene dag pakte dat overigens beter uit dan de andere. Ik maakte er uiteraard gelijk een research onderwerp van en bewaarde de lege flesjes van de lekkerste geuren. Want zodra dan dé vraag kwam, zou ik er helemaal klaar voor zijn en precies weten welke geur ik zou vragen.
Excuses dat ik u deelgenoot maak van zulke futiliteiten, maar als je een column schrijft, moet je soms heel open zijn, zelfs over ‘geur-gezeur’.

Na een paar maanden kwam dé vraag... Dé vraag waar ik me zo op verheugd had. Ik noemde de naam van mijn geur en wachtte af. Na een paar dagen kwam het antwoord en het luidde: “Komt die geur uit het jaar nul ofzo…?!? want die geur is al uit de handel!”.
Ik was sprakeloos.

En weer was het waar: “Het oude is voorbijgegaan, het nieuwe is gekomen”. Omgaan met je huidige stand van zaken, valt niet altijd mee. Verlangen naar de geur van oude tijden kan soms best even pijnlijk zijn.

Astrid

P.S. Heb geen medelijden met mij: ik heb een sluiproute naar oude tijden gevonden (en ruik nu ook zo)… leve de internetsites die nog alle geuren verkopen!!

 

Lees hier de vorige columns.