We hebben een voor- en achtertuin. Wat ons betreft alles bij elkaar te groot. De achtertuin geeft ons genoeg werk. De voortuin hing er een beetje zielig bij. We besloten daarom dat deel zoveel mogelijk onderhoudsvrij te maken. Het toch al min of meer verwilderde groen ging er uit. Maar wat nu?

Asfalt zou het meest effectief zijn maar wel heel erg lelijk. Bestraten. Lekker praktisch als extra parkeerplaats voor de heilige koe. Grind. De mooiste oplossing bij ons wat oudere huis. Grind heeft wel nadelen. Het rolt. Dus regelmatig harken. Het loopt lastiger. Je vuilcontainer en je fiets gaan er ook niet lekker soepel doorheen. Praktisch of mooi, dat werd de discussie. We kozen voor mooi.
Wij zitten uiteraard de meeste tijd ín ons huis. En buiten zitten we bij mooi weer in onze achtertuin. Dat grind met zijn mooie uitstraling ligt er vooral voor de passanten en de buren.

We besteden als mensheid in het algemeen veel tijd aan de buitenkant. Niet alleen van ons huis en onze tuin. Ook onze eigen buitenkant. De modewinkels, de parfumerie en de haarstylist verdienen er een goede boterham aan. Bekijk Facebook en andere social media waar we vooral onze vrolijke, mooie en gezellig buitenkant laten zien. We zijn er behoorlijk druk mee. Ik kom maar weinig mensen tegen die daar helemaal los van zijn. En ook al loopt het wat lastiger en rolt alles niet vanzelf, de meesten van ons kiezen toch voor grind wanneer het op onze buitenkant aankomt.

Ik ga me er niet schuldig over zitten voelen. Het oog wil ook wat, zal ik maar zeggen. Maar wel bekruipt mij de vraag: “Hoeveel aandacht geef ik eigenlijk aan de binnenkant?"
U weet wel, de kant die een ander níet kan zien.

L. Slot

 

Lees hier de vorige columns.