September. Ik vind het een prachtige maand. Je begint de herfst te ruiken. Ik ben gek op de veelkleurigheid en onstuimigheid van de herfst. September sluit de zomervakantieperiode af en zet deze als herinnering weg in mijn gedachten. September overschaduwt januari bijna als startmaand. Ik vind september ook een lastige maand. Tijdens de zomermaanden plaats ik figuurlijk de klok naar een donker hoekje van de kast. In september haal ik ‘em er weer uit en krijgt ie een prominente plek in mijn directe leefomgeving. Ik bedoel dan ook: heel direct, heel dichtbij. Want op minder dan een halve meter is er altijd wel een klok. 


tijdIk schrijf de column aan mijn keukentafel. Af te toe kijk ik rond, nadenkend over de volgende zinnen. Mijn oog valt op mijn horloge dat trouw links naast mij op tafel ligt met daarnaast mijn mobiel. Op twee meter afstand zie ik de klok op onze magnetron. Terwijl mijn ogen weer terugglijden naar mijn laptopscherm, 40 cm vóór mij, zie ik rechts onder het scherm ook de minuten wegtikken. Allemaal wijzen ze me er op dat het 13.37 uur is. Niets mis mee, toch? Maar mijn hersenen beginnen als een malle te plannen en te organiseren op het moment dat ik 13.37 uur waarneem. Ik moet nu snel zijn want de kinderen komen zo uit school en ik moet nog naar Bommel rijden om wat op te halen, de was moet ik doen en ik moet nog wat instanties afbellen om zaken te regelen…en dat allemaal voordat de klok 15.15 uur aangeeft! De klok tikt hard de minuten weg en de tijd snelt voorbij.

‘Ho, Van Warners, waar ben je mee bezig’, zeg ik tegen mezelf. ‘Wat heb je nou geleerd van vorig jaar toen je met je gezin in Suriname woonde?’ NO SPANG! (Dat betekent ‘geen haast’, ‘doe rustig’, ‘neem de tijd’. No spang is de lijfspreuk van een Surinamer). Tegelijk moet ik denken aan een uitspraak van een van onze Surinaamse vrienden: ‘Ja jullie in Nederland hebben de klok, maar wij hebben de tijd. Jullie werken het hele jaar zo hard door om een maandje vakantie te kunnen nemen. Man, boi, wij hebben altijd vakantie.’ 

OK. Ik zet mezelf nu gelijk even op de rem: ‘sta nou even stil en maak een keuze tussen klok of tijd’.

Tijd is niet gebonden aan onze 24/7 economie, aan de 24 uren die onze dag vormen. Tijd geeft ruimte daar waar de klok juist jouw ruimte wil wegtikken. Er is tijd voor veel, maar niet alles is even belangrijk. Waar leg ik mijn prioriteit, waar liggen mijn keuzes.

Ik besef opeens dat ‘tijd’ een cadeau van God is; ik krijg het van Hem om te gebruiken en in te vullen en om er van te genieten.

De vraag is: ‘wat ga ik er de komende maanden mee doen?‘

Wat ga jij met jouw tijd doen?

Baukje van Warners-de Rooij