Soms heb je van die weken, dat je zo af en toe echt even stil moet gaan staan en ‘adem in, adem uit’ tegen jezelf moet zeggen. Van die weken dat de agenda zo vol staat, dat je van de ene afspraak moeiteloos de andere inrolt. Van die weken dat je je afvraagt of je ook nog weleens een momentje samen thuis kunt zijn, of desnoods samen op een afspraak, zodat je elkaar nog eens ziet.

gebedsverhoring bidden als een kind column gast EGBZo’n week, of eigenlijk twee weken, hadden wij eind september, begin oktober. Beide kinderen jarig (wat een feest maar oh wat een geregel), enorme drukte op het werk en allerlei bijgekomen avondafspraken die echt ‘moesten’ naast diverse dingen die al ruim van tevoren gepland waren en toevallig ook nu vielen. Wat kan je in zo’n periode verlangen naar rust, naar tijd met God en naar ontspanning. Gelukkig valt ook dat te plannen: middenin deze hectische tijd stond al maandenlang één ding vast: we hadden kaartjes voor Sela! Maar hoe dichterbij die dinsdag kwam, hoe drukker het leek te worden. Na veel wikken en wegen hakten we de knoop door: manlief bleef thuis voor (kerken)werk. En dus vroeg ik een lieve zuster uit onze kring mee en verheugde me al heel de dinsdag op die avond. 19.30 uur zou de kerk opengaan, dan moest je er zijn. En ik zou er zijn!

18.15 uur: de telefoon gaat. Of ik gezien heb, hoeveel files er staan. 10 km op de A15, waar manlief zich nog doorheen moet worstelen. Hij vreest dat hij het niet redden gaat.
En dan schiet ik in de stress. Dat doe ik toch al snel, maar helemaal in zo’n drukke week. Een appje naar de kringzuster, dat ik het misschien niet halen ga. Gauw proberen alles in huis af te krijgen. De kinderen bezweren dat ze wel even alleen kunnen zijn, want 19.30 uur moet ik echt weg. Met één oog de files in de gaten houden. En dan? Klokslag 19.30 uur staat hij er. De files waren wonderbaarlijk snel opgelost. Ik vlieg naar de Maartenskerk en vertel het opgelucht aan mijn maatje voor die avond, die me een dikke knipoog geeft.
“Een gebedsverhoring…”
Dan vertelt ze, hoe haar dochter gereageerd had op mijn stressapp. “Maar mama… dan kan ze er toch voor bidden?” En dat had zij dus gedaan.
En ik? Met al m’n gestress en geregel, sta ik met een mond vol tanden. Ik wilde dat ik me wat minder druk maakte soms en wat meer geloofde als een kind. En ik neem me voor om nog beter op al die kinderen te letten, bij de zondagsschool. Want wat kan ik nog veel van ze leren!

Een gastcolumnist