Momenteel ben ik een boek aan het lezen, ik eet als het ware de bladzijden op, heb het bijna uit. De schrijver weet me zo mee te nemen in zijn verhaal, dat het moeilijk is te stoppen met lezen, om de dagelijkse verplichtingen uit te voeren.

nest columnJe wordt als het ware meegezogen in een andere wereld. Ken je dat? Je leeft je helemaal in. Het lijkt wel of je erbij bent, niet als toeschouwer, maar als figurant en soms zelfs als familielid.

Terwijl ik deze column schrijf, heb ik het boek bijna uit. Ik ga je dus niet het moraal van het verhaal vertellen, ook niet hoe het afloopt (weet ik eigenlijk al).

Welk boek ik ook lees, ik kan het niet laten me te verplaatsten in de situatie van de schrijver en/of het verhaal. Het liefst wil ik er nog iets van leren ook; een levenswijsheid, of zelfs een gedragsverandering bij mezelf. Het lastige is dat elke schrijver schrijft vanuit zijn eigen cultuur, religie of het nest waar hij uitkomt. Hoe zit dat eigenlijk bij mij? Al mijmerend vraag ik mezelf af: Heeft mijn oorspronkelijke nest ook zoveel invloed op me, of ben ik het meest gevormd door wat ik later allemaal bijgeleerd heb? Als je soms tijd hebt om eens te mijmeren……….

Peter