pexels photo 175353 1

Mijn oudste zoon is nu 10 jaar. Het is mooi om te zien dat hij zich ontwikkelt. De wereld ontdekken, steeds meer zelf mogen doen. Afspreken bij vriendjes en zelfstandig naar huis fietsen. Later naar bed dan z'n broertjes en zusje. Maar we verwachten ook meer van hem: hij krijgt een grotere verantwoordelijkheid. En daar wordt hij ook op aangesproken. We hebben allemaal onze taken binnen het huishouden en hoe ouder een kind is, des te meer verantwoordelijkheid kan hij of zijn dragen. 
 
Ik herken veel van mezelf in onze oudste zoon. Ook de minder leuke dingen. 
Zo moest ik vroeger thuis de was ophangen en dan "vergat" ik wel eens om ook de laatste dingen ook netjes op te hangen. En wat denk je dat er gisteren gebeurde? Exact hetzelfde! Als kind dacht ik: waar maak je je zo druk om? Maar nu als ouder en opvoeder maak ik me inderdaad druk om het feit of de was wel netjes op het rek hangt. 
 
 
De afgelopen 10 jaar is er veel veranderd. Onze oudste is gegroeid van en hulpeloze baby naar een pre-puber. Wat is het mooi om daar deel van uit te kunnen maken. Maar hij is er nog niet. Hij moet zich blijven ontwikkelen. Met mijn 41 jaar leer ik ook nog iedere dag bij: karaktereigenschappen van mij die mateloos irritant kunnen zijn voor anderen en voor mezelf, bijvoorbeeld. Gelukkig merk ik dat God met ons gezin is. En dat we mogen weten en uitdragen dat God ons zegent, zodat wij een zegen kunnen zijn voor elkaar en voor de mensen om ons heen.
 
Op naar de volgende 10 jaar.
 
groet,
 
Gerrit