Ik rijd jaarlijks nogal wat kilometers. In tweedehands auto’s. Als je een beetje rondneust op internet kun je al snel een blinkende koets vinden. Eén met alle opties die er vandaag de dag voorhanden zijn. Alles op en in zo’n mobiel beweegt elektrisch. Voorts zijn daar climate control, cruise control, airconditioning en weet ik veel wat nog meer aan controls en conditions. Waarom het allemaal in het Engels moet, weet ik ook niet. Ik vermoed om de prijs op te drijven. De lederen zittingen hebben verwarming meldt de advertentie. Als ware het een eerste levensbehoefte. Bellen doen we hands-free. Voor alles wat je wel en niet wilt weten zijn er metertjes, knopjes en lichtjes.

auto columnWanneer je dan toch een gebruikte auto aanschaft, kijk je stiekem naar al die overbodige luxe waar iemand ooit veel extra geld voor heeft betaald. Bij een tweedehandsje krijg je het er voor relatief weinig geld gewoon bij.
Het enige waar ik geen verstand van heb, is het technische deel van de auto. De elektronica en de motor. Tot op heden had ik een zeer gelukkige intuïtieve hand van kiezen. Al zo’n dertig jaar doe ik het goed met mijn auto’s. Tot een half jaar terug. Het bleek een wolf in schaapskleding. Alles wat onder de kap en achter het dashboard mis kon gaan ging mis. Wat elektrisch open ging wilde niet meer dicht. Wat koude lucht moest aanvoeren gaf warmte. Wat lekken kon lekte. Wat stuk kon ging stuk. Zo ook het zelfvertrouwen in mijn intuïtie.

Ik zou deze column niet schrijven wanneer ik van dit alles niet een levensles had opgestoken. Een auto moet voldoen aan het doel waarvoor het ding ooit door de heer Benz werd gecreëerd; mij van A naar B brengen. De extra’s zijn leuk zolang je het doel niet uit het oog verliest. Geldt dat eigenlijk ook niet voor het leven; het doel voor ogen houden?

Mijn vrouw wilde perse een voetnoot onder deze column plaatsen. Tsssss.

L.Slot

“Ik vraag mij af waarom jouw levenslessen altijd eerst geld moeten kosten?”