bus 731317 640

 Wij wonen in een heerlijk rustig dorpje. Ongeveer 15 kilometer van de stad af. We hebben het er allemaal naar ons zin. Je kunt er ook tennissen of voetballen. Echter zit onze zoon niet op een standaard sport. Hij moet daarvoor naar de stad toe. Hij traint ook nog drie keer in de week. Nu vinden we een uur fietsen, uur sporten en weer een uur fietsen wat te heftig. Zeker fietsen dwars door de polder met al die wind is niet niks. Hij sport van 17 tot 18 uur. Dat geeft nogal wat organisatorische problemen in ons gezin. Hoe gaan we dit oplossen?

• Oplossing A: ik breng hem naar sport. Blijf wachten en neem hem daarna weer terug mee naar huis.
Nadeel, we zijn dan van 16.30 tot 18.30 uur van huis
• Oplossing B: ik breng hem naar sport. Ga naar huis om te koken. Haal hem vervolgens weer op.
Nadeel, ik maak onnodig veel kilometers met de auto.
• Oplossing C: ik breng hem naar sport. Ga vervolgens naar huis om te koken. Zoon komt zelf met de bus terug.
Nadeel, hij vindt het (in het begin) spannend.

Je begrijpt het al, het is optie C geworden. Hij wordt gebracht en komt zelfstandig terug met de bus. Nu is de bushalte bij het sporten om de hoek en weer hier drie straten vandaan. Makkelijk dus. Ook hoeft hij niet over te stappen. Kan best toch? Hij moet volgend jaar tenslotte ook zelfstandig naar het middelbaar onderwijs. Goede oefening lijkt me.

Toch vond hij het de eerste keer best spannend. Gewapend met mobiele telefoon ging hij de uitdaging aan. Alles ging natuurlijk prima. Hij was om te beginnen op tijd bij de bus. De bus kwam en reed de afgesproken route. Daarna liep hij rustig naar huis toe. Helemaal goed gegaan. De volgende keer vond hij het ook nog een beetje spannend. Inmiddels is hij al vele malen met de bus zelf terug naar huis gekomen. Hij herkent nu ook de buschauffeurs. De spanning die er eerst was is nu wel weg. Toch is hij altijd nog een klein beetje zenuwachtig dat de bus niet komt opdagen. Maar al doende leert men.

Nadat hij thuis kwam bespraken we de training en busreis altijd even. Ook de spanning werd besproken. Hij kwam met een eenvoudige oplossing om de spanning aan te kunnen. Hij zei: “Ik vind de busreis wel spannend, maar ik weet dat God altijd met mij mee gaat. En ik weet dat ik het kan. Daardoor komt het goed.”
Wat fijn om te zien hoe hij zijn geloof toepast. Verhelderend in eenvoud. En zo zie je maar weer: wees als de kinderen. Geloof en handel. Ook als het misschien even spannend is.

 

groet,

Josje