pexels photo 1108532

 

Het is al weer ruim vijfentwintig jaar geleden dat ik mijn laatste schilderij op linnen met olieverf heb geschilderd. Dat laatste schilderij heeft tot vorig jaar bij ons boven de piano in de kamer gehangen. Op het doek een eend met haar kuikentjes die langs de waterlijn van de zee lopen. Nu heeft het plaats gemaakt voor een fotocollage van onze kinderen en kleinkinderen. Het schilderij ligt ergens opgeslagen op zolder. De andere schilderijen van mijn hand, landschappen, dieren in de natuur en dat soort tafrelen, zijn allemaal al eerder van de hand gedaan. Voor de ouderen onder ons: een beetje de stijl van Rien Poortvliet.

Het is ook mooi om kunst van anderen te bekijken. In mijn vriendenkring ken ik verschillende mensen die schilderen en tekenen. Sommige van hen heel mooi en kundig naar mijn beleving, maar ook kunst waar ik niets mee heb. Gelukkig hebben ze er allemaal veel plezier in hun hobby en/of beroep, ongeacht wat anderen ervan vinden.

Iets weerhoudt me om na vijfentwintig jaar daadwerkelijk opnieuw te beginnen met schilderen. Eigenlijk zou ik wel weer willen beginnen, maar zal ik het niveau van toen nog in me hebben? Op een of andere manier ben ik gevoelig wat anderen ervan vinden, hoe het beoordeeld wordt. Ja zo is het toch? Altijd maar weer de lat erlangs, of een waardeoordeel. Eigenlijk moet ik gewoon maar weer eens beginnen, ongeacht wat anderen ervan vinden. Hoezo beoordeeld worden?

Maar ik heb wel een duwtje nodig van een paar goede vrienden.

Peter