agenda 1355316 640Geduld is een schone zaak. Ja, ammehoela. Geduld? Daar heb ik toch geen tijd voor? Het moet nu nu nu! Mijn geduld wordt redelijk vaak op de proef gesteld. Op het werk, thuis, in de kerk, door God. En dat vind ik niet zo leuk. Ik ben van nature een "grote stappen snel thuis-type". Ken je dat? Dan ben je iemand die niet op de details let. En om die details, daar draait het vaak om. Bijvoorbeeld de manier waarop je iets zegt, of de juiste woordkeuze. Als ik dat niet doe op de manier waarop de ander zich prettig voelt, of dat hij of zij begrijpt wat ik wil overdragen, dan geeft dat wrijving en onbegrip. En dat is irritant en frustrerend. Aangezien ik niet zo geduldig ben, moet dat ook maar weer snel achter de rug zijn. 
 
Ik ben al een hele tijd bezig met wat God wil met mijn leven. Hoe kan ik God het beste dienen? We hebben het er in de huisgroep ook geregeld over. Het liefst zou ik een briefje uit hemel krijgen met het antwoord: GA DIT DOEN! Maar zo werkt God helaas niet met mij. En de conclusie is in mijn geval: stapje-voor-stapje. Doe eens rustig aan en neem je tijd voor dingen. Niet afraffelen, maar afmaken. Dat is lastig! Zodra iets een beetje op de rit is, zie ik weer andere dingen die ik leuk vind en waar ik aandacht aan wil geven. 
 
In de kerk waar ik in opgegroeid ben, was traditie een vies woord. Als het maar riekte naar traditie, dan moest het worden afgeschaft. Het leek wel of het een traditie was om tegen tradities te zijn. Één van de dingen die dan naar voren kwam is dat je aan de slag moest voor Gods Koninkrijk. Stil zitten en niks doen was niet zoals het hoorde. Je moest je inzetten voor de gemeente. En dat heb ik nog steeds wel. Iedere keer als de Levende Stenen ingevuld moeten worden heb ik zoiets van: dit is leuk, en dat is leuk, oh en dat is ook gaaf om te doen.  En dan standaard 2 à 3 avonden voor kerk bezig zijn... pfffff.  En nu ben ik aan het leren dat "Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw" toch niet zo'n heel raar liedje is. 
 
Groet,

Gerrit