IMG 20200125 WA0004

Het ligt al weer ver achter ons, een  samenleving waar respect was voor de overheidsambtenaren. Ik kan me nog herinneren, puber van 12 jaar, dat ik me heel klein voelde toen ik op het politiebureau moest komen voor wat kattenkwaad. Tegenover me stond een agent die gezag uitstraalde. Als ik daar nu aan terug denk is dat een groot verschil met hoe er nu wordt  omgegaan met de politie en hulpverleners in deze tijd. Hoe komt dat toch? Met name in de  jaren ‘80  hebben we ons bijzondere verworvenheden toegeëigend.

Eén daarvan is  vrijheid van meningsuiting. Iedereen moet kunnen zeggen wat hij/zij ergens van vindt. No limit. En daar gedragen we ons nu ook naar. Nu veertig jaar later plukken we daar de wrange vruchten van. Het lijkt wel of iedereen ongeremd alles maar kan zeggen en doen. Er wordt veel ongezouten uitgesproken en onbeleefd geventileerd op social media. Kun je er van alles roepen en schrijven, zelfs anoniem. 

Onze kerkelijke gemeente bestaat nu 12 jaar. Wat ben ik blij dat we twaalf jaar geleden met elkaar afgesproken hebben om wederzijds respect te tonen, hoe ons rugzakje ook is gevuld . Ik vind dat niet altijd gemakkelijk, praatgraag die ik ben. Toch is spreken zilver en zwijgen goud zegt een oud gezegde. Een Hebreeuws equivalent zegt: spreken is een sikkel waard en zwijgen is twee sikkels waard. In onze gehaaste moderne samenleving gaan we al snel voorbij aan oude spreekwoorden en wijze lessen.

Ik denk dat ik binnenkort de boeken Spreuken en Prediker maar weer eens ga lezen.

Peter