Welkom

Tijdens vakantie of een dagje in de ‘grote stad’ loop ik altijd graag even een oude kerk binnen. Even de stilte zoeken, ken je dat? Als je vanuit de drukte van de winkelstraten de vaak wat donkere, koele ruimte binnen gaat, ga je bijna vanzelf fluisteren. 

Ik geniet ervan om in alle rust de gebrandschilderde ramen te bekijken en er Bijbelverhalen in te herkennen. Ook raak ik vaak onder de indruk van de kruiswegstaties die het lijden en sterven van Jezus uitbeelden. Soms sta ik even stil bij de hoek waar mensen een kaarsje hebben gebrand voor een geliefde, een zieke, iemand die ver weg is… 
Je bent zelden alleen, ook al lijkt het zo stil in zo’n kerk. Mensen vinden het duidelijk fijn om anoniem te blijven. Gewoon even naar binnen te gaan, rond te kijken, te bidden of een kaarsje te branden. De drempel is laag en deur staat bijna altijd open.

Niemand die je aangaapt en zich afvraagt ‘Wat doet die nu hier?’, of die meteen een praatje met je maakt of je wil bekeren.

Nu, in coronatijd, zijn de gewone kerkdeuren veelal gesloten. Maar de digitale drempel is lager dan ooit. Wist je dat bijna alle kerken die online diensten verzorgen, merken dat er méér mensen kijken dan er normaal op zondag in de dienst zitten? Toen ik twee weken terug in een opwelling de link naar onze dienst deelde op Facebook, kreeg ik reacties uit heel het land van mensen die mee hadden gekeken. Oók mensen die Jezus nog niet kennen en die anders nooit naar de kerk gaan. 

Wat een kans om Gods woord bekend te maken. Wat een kans om door simpelweg te delen een arbeider te zijn in de oogst. Misschien ervaar je zelf juist wel een drempel, om openlijk door te geven dat je bij een kerk hoort en om je eigen kerkdienst publiekelijk te delen. Maar wie weet wie er door dat ene linkje voor het eerst durft mee te kijken en voor het eerst Gods Woord mag horen. We zijn een kerk zonder drempels geworden. Wie nodig jij uit om binnen te komen?

Viola