Enige tijd geleden werd ik door, een gesprek met een ouder van tieners, herinnerd aan een advies dat ik kreeg over de omgang met mijn eigen tieners toen ze nog thuis woonden. Dat advies is me altijd bijgebleven en bleek zeer bruikbaar te zijn in mijn verdere leven, en niet alleen in de omgang met jeugd in de tienerleeftijd, nee bruikbaar in de omgang met iedereen en bijna elke situatie. Daarom wil ik dit graag met u delen in de hoop dat er misschien iemand onder u is die hier ook zijn voordeel mee kan doen. 

Het advies ? Om geen dukdalf maar een boei te zijn die meebeweegt maar wel verankerd is in de bodem. 

Boeienboei

Zijn er in vele vormen en ze hebben het doel om als navigatie of markeringspunt te zijn voor een veilige vaartocht. Dikwijls zijn ze rood of groen rond of vierkant of enige andere vorm. Ze worden door de stroom of golven mee genomen tot een zekerpunt en niet verder, omdat ze met een ketting of snoer vastgeklonken zitten in de bodem van de zee of rivier. De golven in de zee slaan zich niet stuk op hen omdat ze mee bewegen.

dukdalf

Dukdalf

U kent ze vast wel, dat zijn die zwarte houten palen met witte koppen die vastgeklonken op het strand staan, onbeweeglijk en de golven slaan zich stuk op hun starre onbeweeglijkheid. U begrijpt het misschien al wel. 

Wees als een boei  verankerd/verbonden met de Rots de vaste bodem: God de Vader! Laten Zijn normen en waarden je leidraad/snoer zijn in de omgang met de ander ! Het geeft je de ruimte om mee te bewegen met je kinderen en medemens, zonder star aan je eigen denkbeeld vast te houden, zonder dat ze zich stuk lopen op jouw starre/onbeweeglijke houding of mening, ook al weet je dat je gelijk hebt.Het zal je beschermen en geeft veiligheid in roerige en lastige tijden en situaties.

Wees geen Dukdalf !

Misschien kunt u hier iets mee ?

Gods Zegen en een mooie decembermaand.

Lot.