Ik heb een nieuwe hobby: Minecraft. Dit is een computerspel waar je met blokken vanalles kunt bouwen. Dat klinkt misschien saai, maar het stimuleert mijn creativiteit enorm. Je hebt lege werelden waar je alles mee kunt doen. Onze oudste zoon speelt dit ook, maar dan in de overlevingsmodus. Dan moet je met handel, ontginning en landbouw een beschaving opbouwen. In de variant die ik in Minecraft speel, heb je oneindige grondstoffen en materialen. En zijn er nauwelijks beperkingen.

Je kunt je helemaal verliezen in dit spel. De hele avond hoor je dan het geklik van de muis: klikkerdeklik klikkerdeklik. Dus in plaats van gamen zeggen we nu al: ik wil even klikkerdeklikken. Oneindig mooie dingen worden in een paar uur gecreëerd. Van een berg met een waterval, tot een complete stad met haven. Wat gaaf dat je uit niets iets kunt bouwen! En je de wereld kunt maken die jij mooi vindt.

Het doet me denken aan Genesis. In het begin was de aarde woest en leeg. En God besloot iets te maken van deze woeste lege wereld.  Ik kan me zo voorstellen dat als Hij weer iets moois had gemaakt, God tevreden kijkt en zegt: het is goed! In dit computerspel doe ik dat eigenlijk ook. Ik maak iets moois, en laat dat dan aan onze oudste zoon zien. En die is dan trots op z’n pa. En andersom gebeurt dat natuurlijk ook. Hij heeft wat ontdekt en dan legt hij aan mij uit hoe je dat dan moet doen. Het is genieten om allebei enthousiast te zijn over iets.

Mijn vrouw heeft trouwens helemaal niks met dat geklikkerdeklik. Dus als ik vol overgave laat zien waar ik mee bezig ben, merk ik duidelijk dat zij andere interesses heeft. Maar als je ergens enthousiast over bent, praat je daar ook over. Ook dat is eigenlijk net als mijn geloof in God: uit enthousiasme praat ik daar over met anderen. Niet zozeer om ze te bekeren, maar om ze deelgenoot te maken van iets waar ik blij van word.

Groet,

Gerrit