Het plan was dat ik deze column zou schrijven over mijn battle en leermomenten met de chronische pijn rondom mijn bekken/si-gewricht. En dat ik ergens onderweg bedacht.... God is groter dan mijn pijn. Groter dan jouw pijn. Groter dan het lijden. Dat paste zelfs ook nog binnen het thema van Pasen ;)

Maar het liep anders. Afgelopen week kreeg ik te horen dat ik borstkanker heb. En ja... de grond zakte onder mijn voeten weg. De ergste doemscenario’s trokken door mijn hoofd. In mijn gevecht met de chronische pijn zei ik altijd tegen mezelf om te relativeren: Mel, het is geen kanker, hier valt mee te leven. Maar nu.... wist ik het niet meer.

column Mel

Ik riep heel hard ‘Whyyyyyyyyy??!!!!’.... naar God. En bedacht mij... er is geen waarom. Het lijkt onze pijn te verzachten.... een waarom van het lijden van iemand die het niet verdient. Maar genade betekent niet dat ons niks zal overkomen wat wij niet verdienen in deze gebroken wereld. Genade betekent dat Hij jouw pijn zal verzachten en mee zal dragen in welke omstandigheid jij je ook bevindt. Boos zijn, teleurgesteld...  tuurlijk mag dat, maar het helpt ons niet om in Zijn kracht te gaan staan. Juist daar in Zijn kracht zijn wij overwinnaar. Dat is de plek waar onze pijngrens vervaagt en Hij ons er bovenuit tilt.

Een dag voor de uitslag kwam ‘mijn’ Psalm en dooptekst voorbij: Psalm 27:1. De Heer is mijn licht en mijn redder, voor wie zou ik bang zijn?

En ja ik besef en erken hoe heftig dit is. Maar boven alles erkennen dat Hij onze verlosser is en Jezus ons leven wil geven in overvloed is de eerste stap. Een stap waarmee wij zeggen: lijden en dood hebben niet het laatste woord! Dus mijn nieuwe ‘relativerings-zin’ is: Mel het is te behandelen en straks gaat je leven hier op aarde gewoon verder.

Geloof jij in de opstandingskracht van Jezus in jouw leven, voor jouw situatie, jouw pijn, jouw angst?

Ik wens je veel Zegen en een mooi Paasfeest!

Liefs,

Melanie