pexels karolina grabowska 6957145 1Ken je die uitdrukking? Jeremiëren. Ik vind het een prachtig woord. De betekenis is alleen niet zo positief. Ik heb het zelf altijd gezien als ‘veelvuldig klagen en mopperen over iets’ maar een woordenboek zegt het zelfs zo: een luide en/of aanhoudende jammerklacht over iets uiten; jammeren; weeklagen; lamenteren. En ergens anders lees ik: jeremiëren is steen en been klagen omdat alles tegenzit en je dus vindt dat je alle reden tot klagen hebt.

Ik ken dat stiekem wel van mezelf. Het zuchten en klagen bijvoorbeeld, wanneer een week anders loopt dan ik had gepland. Als de auto ’s morgens een lekke band heeft terwijl ik naar kantoor wil, als ik een teamuitje mis omdat één van de kinderen verkouden wakker wordt en ik dus naar de teststraat moet, als de was natregent terwijl de buienrader zei dat het droog zou blijven… wat kan ik dan mopperen.

Tegelijk schaam ik mezelf dan. Want wat zeur ik eigenlijk over dit soort kleine, praktische tegenvallers? Er zijn genoeg mensen die het echt zwaar hebben, ook dicht in mijn omgeving. Mensen die worstelen met ziekte, met rouw, met financiële problemen. Dan heb je pas recht op klagen. Toch?

En juist bij hen merk ik soms een soort van schroom om hardop te klagen. ‘Niet klagen maar dragen en vragen om kracht’, dat is hen met de paplepel ingegoten. Eigenlijk wel gek. Een christelijke ‘spreuk’, maar… waar staat in de Bijbel dat we niet mogen klagen?

Hoe mooi was het dat ik het antwoord daarop juist vond in het boek waar dat woord ‘jeremiëren’ vandaan komt: Jeremia. Ja, Jeremia klaagt veel. Allereerst namens God: hij klaagt het volk aan om alles wat zij verkeerd doen. Daarnaast weeklaagt hij over wat er met het volk, met de tempel en met de stad Jeruzalem gaat gebeuren in de tijd van Nebukadnessar. Maar hij klaagt ook over zichzelf, bij God. Hij vraagt zich af waarom hij zoveel spot van de mensen om zich heen moet verdragen omwille van de boodschap die hij brengt. Hij wordt zelfs gevangengenomen. Daar baalt hij van en dat roept hij uit naar God.

En dat vond ik zo mooi. Deze boodschapper van God had het niet makkelijk met zijn taak. Daar zijn mijn uitdagingen echt niks bij. Maar Jeremia kon met zijn geweeklaag bij God terecht. Ja, je mag dragen en vragen om kracht. Maar even je hart luchten en klagen: ook daar is bij God ruimte voor. Jeremiëren dus, maar dan een stuk minder negatief dan ik eerst dacht. En gelukkig mag Jeremia na alle zware berichten ook nog goed nieuws brengen. Wanneer heb jij dit bijzondere boek voor het laatst gelezen? Wat mij betreft een leestip!

Viola