Het is al weer bijna als vanouds: ’s ochtends en ’s avonds aansluiten in de rij op weg naar je werk of naar huis. Stapvoets over de A2, de A15 of de A59. Van die mooie remlichten die steeds voor je oplichten. En dan kun je twee dingen doen: je er niet aan ergeren of juist balen van die file. Maar dat laatste heeft vaak de overhand.

Nou hoorde ik laatst iemand zeggen: je staat helemaal niet in de file, je BENT de file!

En dat is helemaal waar. Want zonder mij zou die file toch zeker 5 meter korter zijn. Het is allemaal een kwestie van perspectief. Soms zien we allemaal problemen en gedoe, en dan zouden we ons eigenlijk moeten afvragen: ben ik misschien onderdeel van dat probleem? En wat kan ik er aan doen, zodat het gedoe wat minder wordt? Dat hoeven helemaal geen grote dingen te zijn. Soms is een vriendelijk gebaar al goed genoeg: iemand voor laten gaan in diezelfde file, de veerman vriendelijk gedag zeggen, een luisterend oor zijn voor je collega of buren, iemand een lift geven, zodat die niet door de regen hoeft te fietsen.

Wees gewoon eens lief voor jezelf en een ander. Het zijn allemaal kleine dingen. Denk vooral niet te groot. Stap voor stap.

Succes in de volgende file, en lach eens lief naar je mede filerijder. Misschien maak je zijn of haar dag helemaal goed.

Groeten.

Gerrit