Wat me opvalt is dat in de aanloop naar het einde van het jaar de ‘kerstgedachte’ boven komt drijven: iedereen gaat “lief” doen tegen elkaar. Zo werden er aan schippers op zee kerstbroden gegeven en aan daklozen kerstpakketten uitgedeeld. Ook zag ik een oproep om geld te geven voor oorlogsweduwen in het Midden-Oosten. Emoties worden bewerkt door zinnen als: “Help u ons mee, om in deze donkere tijd mensen, kinderen een extraatje te geven?”. Zelfs de asieldieren van de dierenbescherming stellen een verlanglijstje op.

Allemaal goed natuurlijk. We moeten ook omzien naar mens en dier. Maar waarom alleen in december? Waarom alleen in de zogenaamde donkere dagen? Waarom mag er alleen met kerst niemand vergeten worden? Wat doen we de rest van het jaar? Waar staan de we de overige elf maanden? Zorgen we dan ook voor onze omgeving en voor diegene die het minder hebben dan wij?

Gisteren was er een vriend bij ons op bezoek en we hadden het over de ongelijkheid in de maatschappij en de Bijbel. Zo mocht de oogst niet te nauwkeurig van het land gehaald worden. En elk zevende jaar was er een Sabbatsjaar. Dan mocht het land niet worden bebouwd. En wat er groeide, was speciaal voor de armen of de minderbedeelden. We kwamen tot de conclusie dat er best verschil kan en mag zijn in rijkdom, maar dat je als rijkere de verantwoording hebt om voor de armere te zorgen. Niet door ze van alles zomaar te geven, maar juist door ze de mogelijkheid te bieden een menswaardig bestaan op te bouwen.

Hoe ga jij het komende jaar omzien naar de minderbedeelden in de samenleving?

Een gezegend 2022 toegewenst

Gerrit