‘Hè, ik kom helemaal bij.’

Die opmerking kregen wij afgelopen zondagavond van een vriend die even een paar uur bij ons langs was geweest. We hadden geen topdiner gekookt, geen leuke film gehuurd of spelletjes gedaan. We waren niet op ons paasbest gekleed en hadden ook niet het huis opgeruimd. Nee, we hadden twee uur lang aan de keukentafel thee zitten drinken en samen gepraat. Over koetjes en kalfjes, maar ook over de verdrietige en zwaardere dingen in het leven. Gewoon, even nabij zijn.

Ik merk de laatste weken dat ik daar steeds meer behoefte aan heb. De grote verjaardagsfeesten mis ik niet: daar voelde ik me toch al niet altijd op mijn plek. Maar de momenten één-op-één of twee-op-twee, de goede gesprekken bij een kop thee, een glas wijn of een lekkere maaltijd, die miste ik steeds sterker. Zelfs voor een introvert type stopt het een keer, zo’n lockdown.

En dus loopt onze agenda langzaam weer vol met kleine afspraken. Een lunch op zondag na de dienst, een maaltijd met een bevriend stel, gourmetten met een bevriend gezin. Terwijl ik dit schrijf zit een goede vriendin naast mij: die heeft van ons huis haar thuiswerkkantoor gemaakt zodat we elkaar toch even kunnen zien. Niet meer op afstand, maar lekker nabij.

Mis jij het ook, die nabijheid? Gelukkig is God altijd overal nabij. In ons bidden en onze stille tijd met Hem, maar ook in de contacten met familie, vrienden en broers en zussen uit Zijn gemeente. Voor mij is het als een warm bad. Even van hart tot hart contact hebben. Kun jij wel wat meer nabijheid gebruiken? Zoek elkaar op, juist nu. Met z’n tweetjes of drietjes aan de keukentafel, buiten bij de vuurkorf of in een wandeling door de polder. En zoek samen de nabijheid van onze Vader. Hij is altijd nabij!

 

Viola