Haast iedereen heeft het wel, elk huis, elke familie, elk persoon. Wie heeft nu niet, van die bepaalde gewoonten die bij je passen. Zo heb ik de gewoonte om tijdens de lunch mijn twee boterhammen door te snijden voordat er beleg op gaat. Dan heb ik vier halve boterhammen, zodat ik meer verschillende soorten beleg op mijn brood kan doen.

Zo heb ik er ook een gewoonte van gemaakt om iedere ochtend direct na het opstaan de podcast van de EO te luisteren: ‘’Eerst dit”.  Lijkt me goed om de dag te beginnen met een paar Bijbelverzen en een korte overdenking. Andere gewoonten lukken me niet altijd, zoals elke ochtend wat lichamelijke oefeningen doen. Soms heb ik helemaal geen zin en blijft het bij een of twee keer in de week. (al zou het wel gezond zijn om het dagelijks vol te houden).

Helaas zijn er ook gewoonten waar ik niet zo blij mee ben. Waar ik eigenlijk graag vanaf wil. Een karakter trek waar ik niet zo gemakkelijk van af kom. Regelmatig doe ik een poging, maar voor je het weet zit je weer in de oude modus. Lastig hè. Het lijkt wel een eindeloze cirkel, je komt telkens weer op dezelfde plek uit: Er hard aan werken, overwinning, opnieuw de mist ingaan, er niet blij mee zijn, er hard aan werken, overwinning, opnieuw de mist ingaan enzovoort, enzovoort…….., een eindeloze cirkel. Herken jij dat ook wel eens bij jezelf?

Het is 1976. Randy Stonehill brengt een LP uit (vinyl van vroeger) met de titel: “Welcome to Paradise”. Een lied van die LP heet “King of Hearts”. Het refrein omschrijft zo mooi hoe die cirkel te doorbreken is.

There is a rainbow somewhere,

You where born to be there

But you are running in circles

Til you reach out your hand to the King of Hearts

Dat zo’n lied, terwijl je midden in de nacht wakker wordt, ineens weer in je hoofd zit na 45 jaar…………

Peter