Op mijn werk gebruiken we veel ‘no cure, no pay’ contracten. Ken je dat principe? In plaats van een inspanningsverplichting (ik werk voor jou, jij betaalt mij), hebben wij een resultaatverplichting. Wij schrijven subsidieaanvragen, maar als de subsidie vervolgens niet toegekend wordt, dan hoeft de klant ons niet te betalen. Een risico dus, want wij stoppen een hoop tijd en moeite in een goede aanvraag, terwijl zelfs een goede aanvraag soms toch wordt afgewezen. Te veel gegadigden en dus een loting, het project van de klant past toch niet bij de regeling, of een klant gaat na de aanvraag failliet waardoor er geen subsidie kan worden toegekend. No cure voor de klant, no pay voor ons. Een beetje jammer, of niet? Toch werken wij er niet minder hard om. Want als zo’n aanvraag wél scoort, dan volgt voor ons en voor de klant wel degelijk die beloning.

Het deed me een beetje aan onze relatie met Jezus denken. Soms lijkt het leven van een christen net een contract met een inspanningsplicht. Als ik maar hard genoeg werk in Gods koninkrijk, dan beloont God mij wel. Al werkend draven we onszelf daarbij soms voorbij.

Gelukkig werkt het voor God toch anders. Hij was bereid het risico te dragen, het lijden op zich te nemen zonder van tevoren te weten of wij Hem zouden aannemen. Hij gaf zich helemaal, voor jou en voor mij. Bovendien staat Hij garant voor zijn kant van het verbond.

En weet je wat het mooie is? Er is geen maximum aantal inschrijvers, geen loting, je kunt niet afgewezen worden omdat je toch niet goed genoeg bent. Zelfs als je je helemaal ‘failliet’ en mislukt voelt, wijst Hij je niet af. Hij wil jou erbij hebben in zijn koninkrijk. Jij mag je – uit liefde voor Hem – voor Hem inspannen, maar het is zijn genade die de doorslag geeft.

Het verbond ligt klaar. Het resultaat is al bekend. De beloning is voor iedereen. Er is hoe dan ook cure én pay dus. Mooi om in deze tijd richting Pasen bij stil te staan. Staat jouw naam al onder het verbond met de Vader?

groet,

Viola