Een vriend van mij verloor vorige week zaterdagnacht zijn vriend aan een hartaanval. 55 jaar. De volgende nacht kreeg zijn zus een zware hartinfarct, ze is nu stabiel en wordt, terwijl ik dit schrijf, geopereerd. Zo’n wake-up call, bepaald ons erbij dat het leven zomaar over kan zijn.

Soms nemen we ons dan voor om het rustiger aan te doen of meer aandacht te geven aan wat echt belangrijk is. Want op je ziek- of sterfbed… denk je niet aan jouw baan, de ramen die gezeemd moesten worden, of het gras dat nog steeds niet gemaaid is. Echt niet. Dan realiseer je je dat het belangrijk is of je genoeg tijd hebt doorgebracht met degene die jij liefhebt. En of je genoten hebt van wat belangrijk is voor jou. Dit betekent niet dat we plotseling zoveel mogelijk mensen moeten gaan helpen en gehaast alles maar doen wat enigszins mogelijk is. Er staat immers in Gods Woord… Heb u naaste lief: als uzelf. Dat zorgen voor onszelf, en het dus ook simpel mogen genieten, vergeten we nogal eens. Jezus wil ons leven geven in overvloed. Dat is dus ook nu vandaag. Niet pas ‘later’ als we alles hebben gedaan wat volgens ons eerst nog moet en zo hoort. Die hoopvolle toekomst is niet pas voor in de eeuwigheid als we dit aardse lichaam verlaten, misschien veel te vroeg en plotseling, verlaten. Die hoopvolle toekomst wil God ons nu geven, ongeacht de omstandigheden. In de kleine dingen. Kun jij ze zien?

LEEFTIJD

Elke seconde
Is kostbaar
en telt.

Dus durf
te springen
te vallen
te klimmen

Te kiezen
te raken
te geven

Want dit
is de tijd
van je leven.

(Taaltriggert)

Melanie