Terwijl ik dit schrijf ben ik op vakantie. In Frankrijk. Het meer van Annecy bij de Alpen, om precies te zijn. Vanaf de plek waar ik nu zit heb ik uitzicht op prachtige bergen. Ik kan er naar blijven kijken. De hoogteverschillen, kleuren, rotsformaties e.d. Heerlijk! Ik word er blij van! Wat maakt nu eigenlijk dat ik zo makkelijk kan genieten en ontspannen hier? Vraag ik mij af. Waarom 1000 km rijden om alles van je af te kunnen laten glijden? Mijmerend onder de Franse zon schiet mij het woord: ‘verwondering’, te binnen. Deze verwondering geeft ontspanning en nieuwe energie merk ik.


Maar thuiskomen is ook fijn. Ik las ergens: we gaan op vakantie om thuis te komen. Het weerzien van ons thuis, geeft dat vertrouwde gevoel en de waardering van alles wat je lief is. Ken je dat? Je geniet weer van wat je voorheen als vanzelfsprekend zag. Je kijkt door een andere bril en ziet daardoor het moois dat je niet meer zag. Je verwondert je eigenlijk opnieuw.

Helaas verdwijnt dit gevoel na een paar dagen. Dan treedt de gewenning weer op. Gewenning is de vijand van waardering, zo stelt een bekende schrijfster. En het staat dankbaarheid in de weg. Jammer! Want dankbaarheid geeft ons nu juist dat bewustzijn waarbij je je kunt verwonderen bij (en dus genieten van en ontspannen bij) hetgeen je al hebt. En dit geeft die rust die we vaak missen.

Desalniettemin ben ik blij dat ik 1000 km ben afgereisd naar deze heerlijke plek! En wil ik voorlopig echt nog even niet thuiskomen. Maar als het zover is, hoop ik de verwondering vaker te zoeken en vinden! Of zoals we het vaak ook wel eens zeggen: mijn zegeningen te tellen en te danken ten alle tijden.

Terug van vakantie? Ik wens je een mooi nieuw seizoen vol verwondering!

Groet,
Melanie