Een van de meest nutteloze bezigheden voor mij is in de file staan. En in mijn werk als consultant ben ik vaak onderweg, en sta ik dus geregeld in de file. Nu kun je daar een groot probleem van maken, of er op anticiperen. En dat laatste wordt van me verwacht. De klant verwacht dat ik gewoon op tijd ben. Of dat nu om 10.00 in Brussel of 07.30 uur in Wieringerwerf is, je zorgt er maar voor dat je op tijd bent.
Zo moest ik onlangs dus om 10.00 uur in hartje Brussel zijn. Normaal is dat zo’n 1 uur en 45 minuten rijden, zonder file. Dus ik dacht slim te zijn en ik vertrok vier uur van tevoren. Om 06.00 uur zat ik in de auto. En dat was maar goed ook. Want ik was blijkbaar niet de enige die naar Brussel moest. Man, man, man, miserie, miserie, miserie. Wat een verkeer. Ik liep uiteindelijk om 09.55 uur het gebouw in. Op tijd voor mijn afspraak, maar wel al helemaal gaar door het verkeer. En de klant verwacht wel dat ik fris en fruitig mijn afspraak in ga.
Brussel is (net als Antwerpen, Rotterdam en Amsterdam) een stad waar veel mensen naar toe gaan om te werken. Veel mensen die er voor kiezen om iedere dag in die file te staan. Veel mensen misschien geen keuze hebben, en wel moeten filerijden. Terwijl ik daar in de auto zat, merkte ik dat deze file verdacht veel leek op hoe het leven soms kan aanvoelen. Met z’n allen hebben we last van omstandigheden die ons uitputten, die ons tegenhouden of die ons naar beneden trekken. We kennen allemaal momenten in het leven die zwaar zijn. Soms zijn dat diepe dalen waar je doorheen moet. Maar bedenk dan dit: je staat niet alleen in de file. Je gaat niet alleen door een dal. We doen het samen. Samen komen we er door heen. Zoals in Psalm 23:4 staat ‘Zelfs als ik door een diep, donker dal ga, een dal van moeilijkheden, ben ik nergens bang voor, want U bent bij mij.’
Dus sta je weer eens in de file? Bedenk dan: je staat er nooit alleen in.
Groet,
Bas
PS De file die het langst duurde was op 10 augustus 2010 in China, hij duurde 10 dagen en was 100 km lang.