Afgelopen weekend ben ik naar de première van de musical Sneeuwwitje geweest. Iedereen werd gevraagd feestelijk sjiek naar het theater te komen. Er was een gezellige drukte vooraf in de foyer en de verwachtingen bij het publiek waren hoog gespannen. De zaaldeuren gingen open en iedereen zocht zijn plekje. Het geroesemoes verstilde toen de lichten uitgingen en de muziek ging aan. Een magische start van een mooi sprookjesverhaal. Alles verloopt volgens planning. De acteurs zingen de sterren van de hemel, er wordt vrolijk gedanst, de valse koningin lacht gemeen en Sneeuwwitje is prachtig.
Ook na de pauze zat iedereen nog helemaal in het verhaal. Tot er, zo’n tien minuten voor het einde, iets onverwachts gebeurde. Het doek ging dicht en via de zaalmicrofoon klonk de mededeling dat er een technische storing was. De trekwand waarmee de decors werden gewisseld, was defect geraakt.
Na een tijdje komt de lakei uit het verhaal voor het gesloten doek staan. Op een luchtige en humoristische manier legde hij uit wat er aan de hand was. Het kwam goed, verzekerde hij ons, maar er moest wel even geïmproviseerd worden.
Twintig minuten later ging het doek opnieuw open. Wat mij vervolgens opviel, was de professionaliteit van iedereen op het podium. Het decor klopte niet meer zoals bedacht, maar de acteurs, dansers en technici pasten zich razendsnel aan de nieuwe situatie aan. Het huwelijk van Sneeuwwitje en haar prins vond uiteindelijk plaats tussen de bomen die nog op het toneel stonden. Niet volgens het oorspronkelijke plan, maar wel met evenveel enthousiasme en overtuiging. Het publiek heeft genoten.
Maar dit was wel de première! Als er iets goed moest gaan dan was het deze voorstelling. En dan gebeurt zoiets, compleet buiten je macht. Ik vond het heel inspirerend om te zien hoe snel de cast, de technici en alle betrokken mensen gezamenlijk een oplossing vonden om toch door te kunnen gaan. Er werd het beste van gemaakt.
En hoe doen wij dat in onze situaties? Wat doen wij als het tegenzit? Juist op momenten waar veel publiek is er eigenlijk niets fout kan/mag gaan. Blazen we de ‘rest van de show’ maar af? Of gaan we door en maken we er het beste van? Ik kan daar voor mezelf even geen antwoord op geven. Soms baal ik zo van dingen dat het heel lastig is om met een lachend gezicht verder te gaan. Dan lukt het me eerlijk gezegd even niet. Maar andere momenten denk ik, schouders eronder en we zien wel.
Dat is waarom de Bijbel zo ook herkenbaar is. Vrijwel alle geloofshelden hebben een vorm van tegenslag, en toch zagen ze Gods trouw en liefde terug in hun leven. Zeer inspirerend en leerzaam om dat te zien.
Misschien is dat wel de les die ik meenam uit deze voorstelling. Geloof betekent niet dat er nooit iets misgaat. Het betekent ook niet dat het decor van ons leven altijd blijft staan zoals wij het hebben bedacht. Maar het betekent wel dat het verhaal doorgaat. Soms anders dan verwacht, soms met improvisatie en onzekerheid, maar nooit zonder hoop.
En misschien is dat genoeg om, als het even tegenzit, toch weer verder te gaan.
Groetjes, Josje