Op moment van schrijven is het de dag waarop veel mensen in de wereld Halloween vieren. Een bijzonder gegeven als je het mij vraagt. Ik zit niet erg diep in de materie maar weet wel dat het “feest” draait om skeletten, bloed, geesten en de dood. Het hele jaar door beschermen we onze kinderen tegen angst en nare dromen, maar met Halloween doet het er niet toe. Hoe beangstigender, hoe beter. Ik werd vanochtend wakker en voelde me gezegend met de gedachte dat Het Licht bij mij is. Het Licht dat kwam in een wereld vol duisternis en zich aan een ieder van ons wil(de) openbaren. Gelukkig zullen er ook heel veel mensen in deze wereld binnenkort dát feest vieren.
Langzaam bereiden we ons daarop voor en gaan we letterlijk het licht in én om het huis halen. Dat doet me denken aan vroeger. In de wijk waarnaast ik opgroeide stond een heel aantal huizen dat helemaal uitpakte in de wintermaanden. Het was een wijk met veel huizen in Amerikaanse stijl, dat betekent veel hout, veranda’s, grote opritten en witte gevels. Zoals we gekscherend van Amerikanen weleens zeggen dat ze overdrijven, zo werd dat in dit stukje Brabant ook doorgevoerd. Alles werd door de bewoners uit de kast gehaald om ervoor te zorgen dat hun huis al van heel ver gezien zou worden. Uiteraard liepen wij daarom ieder jaar minstens één keer een ronde door die wijk om ons te verwonderen over al die lampjes en andere versiering.
Dat uitpakken maar ook die verwondering wens ik ons geestelijk leven toe. Zien mensen dat wij het Licht meedragen? Wellicht is verwondering bínnen in ons een vereiste alvorens anderen het áan ons kunnen zien. Ik hoop dat je dit jaar opnieuw, of misschien wel voor het eerst, op weg gaat naar het Licht en het mysterie mag ontrafelen. Het geheimenis van een God met ons.
– Jolien