Ik heb eind december (2025) een zenuwslopend avontuur beleefd met mijn trouwring.
Wij bezochten op een zaterdagavond een winterfair. Nadien thuis, merkte ik dat mijn trouwring was verdwenen. Opeens herinnerde ik me dat ik – met uitdoen van handschoenen – een blikken geluidje had gehoord in het Dixie-toilet, waar ik verder geen acht op had geslagen. We zijn die avond direct teruggereden naar de winterfair, maar helaas, mijn ring was onvindbaar.
Mijn gedachte was dat mijn ring in het toilet was gevallen en in het natte en vieze riool lag. Wat voelde ik me intens verdrietig en verslagen. Mijn (oftewel onze) prachtige trouwring, een onvervangbaar exemplaar, ontworpen door een goudsmid, met daarin verwerkt de trouwringen van mijn overleden moeder en opa, zou voor altijd verdwenen zijn.
Op de zondagochtend daarna heb ik om gebed gevraagd voor mijn verloren trouwring. Mijn broeder en zuster van het gebedsteam hadden geloof dat de ring zou terugkomen. Ook mijn echtgenoot en ik gingen in gebed voor het terugvinden van de ring, maar mijn geloof hiervoor bleef minimaal. Zo’n klein stukje goud uit het riool opdiepen zou voor de Heer zeker niet onmogelijk zijn, maar minstens toch wel heel erg moeilijk …
Kort daarna kregen we via de Socials een bericht van een mevrouw dat mijn ring op de vloer in het Dixie-toilet was gevonden. Mijn echtgenoot en ik huilden van blijdschap en dankbaarheid voor Zijn goedheid en Zijn zorg, wat een wonder!!
Later voelde ik me beschaamd over mijn ongeloof. Was ik vergeten dat de Heer heel mijn leven zo goed en trouw voor mij was geweest, dat Hij mij zo vaak op moeilijke momenten had geholpen? Lukas 1:37 zegt: Geen ding zal bij God onmogelijk zijn. Als we bidden moeten we er zeker van zijn dat we geloven dat er voor de Heer niets onmogelijk is. Dat geldt voor kleine onbelangrijke zaken als voor grote belangrijke zaken. De bemoediging, voor mij althans en ik hoop ook voor u, is dat er voor de Heer werkelijk niets te moeilijk is!
Inie de Ruiter