Ik hoefde alleen maar even op mijn computer een schijf te kopiëren. Dat was alles. Een uurtje werk, dacht ik. Misschien anderhalf. Met een kop thee erbij zou het bijna ontspannend zijn. Het begon hoopvol: Nog 15 minuten te gaan. Mooi. Dat gaat lukken. Maar nog voordat mijn thee op was, versprong het scherm naar: Nog 1 uur te gaan. Vreemd. Had ik iets verkeerd gedaan? Even later werd het nog interessanter: Nog 11 uur te gaan. Elf uur. Voor dezelfde kopieer-actie. Mijn vertrouwen in de tijdsinschatting van deze computer begon langzaam te verdampen. En alsof het een grap was, sprong het daarna weer terug: Nog 20 minuten te gaan. Gevolgd door: Nog 4 uur te gaan. Daar zat ik dan te wachten, zonder controle. Ik was overgeleverd aan een proces dat zijn eigen tempo bepaalde en zich niets aantrok van mijn planning.
Het zette me aan het denken. Hoe vaak kijk ik zo niet naar mijn eigen leven? Met verwachtingen, schema’s, met een innerlijke klok die zegt: het moet nu gebeuren. Ik wil nu antwoord op mijn gebed. Ik wil nu een doorbraak. Ik wil nu duidelijkheid. En als het langer duurt dan verwacht, raak ik onrustig. Net als ik met mijn computer had. Here God, waarom duurt het zo lang? Maar misschien zit het probleem niet in de voortgang, maar in mijn verwachting van de tijd. Want Gods tijd werkt anders. Als ik reken in minuten en uren, werkt Hij in seizoenen. Wanneer ik snelheid wil, werkt Hij aan diepte. Zoek ik resultaat, dan is Hij bezig met vorming. Wat voor mij voelt als vertraging, is voor Hem vaak voorbereiding.
Misschien is dat ook wel de les. Dat “nog 11 uur te gaan” geen foutmelding is, Het is een uitnodiging om te vertrouwen. Dat wachten geen verspilde tijd is, maar een plek waar iets groeit wat je anders nooit zou ontvangen. Dat God niet te laat is, en zelden op onze klok werkt. Dus als het leven weer eens zegt: Nog even geduld a.u.b. Dan is dat misschien geen frustratie, maar genade. Omdat Hij ziet wat ik nog niet zie. En omdat Zijn timing, hoe onbegrijpelijk soms ook, altijd precies goed is.
Groet,
Bas