Laatst luisterde ik een podcast over Ignatius. De spreker vertelde over een jongetje dat zijn nieuwe vriendje een speelgoedje wilde geven. Hij mocht alles kiezen, zei hij. Alles…behalve het witte konijntje. Dat was hem te dierbaar. Dat kon hij niet missen. Daarna stelde de spreker een vraag die bleef hangen: wat is jouw witte konijntje? Wat houd jij voor jezelf? Waar mag God niet bijkomen? Wat kan jij niet missen?
Al wandelend ging ik mijn eigen leven langs: mijn werk, mijn huis, mijn vrienden, mijn gezin, mijn gezondheid, onze gemeente, ons land, onze vrijheid. Sommige dingen zou ik misschien kunnen loslaten of inruilen voor een mindere variant, zoals mijn werk of ons huis. Andere dingen…die liggen gevoelig: mijn familie bijvoorbeeld, of ons gezin. Als ik eerlijk ben, heb ik meer witte konijntjes dan ik zou willen toegeven.
Afgelopen zondag las ik het magazine van Open Doors over vrouwen die ‘uitgewist’ worden. Vrouwen die er niet mogen zijn zoals ze zijn. Zij kozen voor Jezus en verloren soms bijna alles. Hun gezin, hun familie, hun werk, hun huis, hun waardigheid. Zij doorstonden, en doorstaan nog steeds, veel leed vanwege hun keuze. Het zette me aan het denken. Want waar ik voorzichtig nadenk over wat ik eventueel zou kunnen missen, hebben zij hun ‘witte konijntje’ soms al lang moeten loslaten.
In deze weken leven we toe naar het Paasfeest. Juist in deze tijd is het goed om eens stil te staan bij de vervolgde kerk. Wat leven wij in een luxe positie als je het met hen vergelijkt. Daarmee wil ik niets afdoen aan het verdriet en de pijn die ook in onze levens aanwezig kunnen zijn. Maar het helpt wel om te beseffen hoeveel anderen over hebben voor hun geloof in Jezus.
Jezus zei: “Waar je schat is, daar zal ook je hart zijn.” (Mattheüs 6:21) En ook: “Wie zijn leven wil behouden, zal het verliezen; maar wie zijn leven verliest omwille van Mij, zal het vinden.” (Mattheüs 16:25)
Misschien raakt dat precies aan het verhaal van het witte konijntje. Iedereen heeft er wel één. Iets waarvan we zeggen: alles mag, behalve dit. Maar Pasen vertelt een ander verhaal. Het verhaal van een God die niets achterhield. Die alles gaf.
De vraag blijft: wat hebben wij over voor Hem?
Misschien is de weg naar Pasen wel de weg waarop we langzaam leren ons witte konijntje los te laten. En als dat moeilijk is, mogen we leren van mensen die al vele witte konijntjes hebben moeten loslaten en toch zeggen: Jezus is mij alles waard!